Zamieszkałam na bagnach 

moich kobiecych emocji, 

złapałam się we wnyki 

mej pierwszej miłości.

Wyję do księżyca,

pobieżnie spisując me myśli,

liżę swe rany w nadziei,

że czas je jeszcze zabliźni.

Kosmos swym ogromem

przez serce me płynie, 

wciąż nie wiem kim jestem

w tej ziemskiej krainie.

W twym spojrzeniu i sercu 

gdzieś na dnie skrywana,

od ponad ćwierć wieku 

tulona, obecna, kochana.

Jednak pomimo wszystko 

gdzieś zagubiona,

ani nie przyjaciółka,

nie kochanka, nie żona.