Zasiadł Anioł na drewnianej ławie

w Księżycu skąpał swą twarz

złożył dłonie swe w odpocznieniu

wzrokiem namierzył nas

Spojrzał On z zatroskaniem

bo wiedział już co się stanie

otulił swymi ciepłymi myślami

pomyślał nie pozostaniecie z tym sami

Dziś  pomimo bólu i  rozłąki

wciąż zasiewa na poboczach  dróg polne dzwonki

w rytm serca  wplata ciepłe promienie

by Miłość ta nie szła na zatracenie

Czasem tak trudno pojąć

to co właśnie się staje

gdy wzbijałam się w przestworza

wyczuwałam  też i upadek